Zuster Fia Verstreken van de ‘Zusters Kindsheid Jesu’, een leven lang in Kattenbos (vervolg)

Vervolg van het interview met zuster Fia Verstreken van de ‘Zusters Kindsheid Jesu’. Ze verblijft nu in de Bekelaar en houdt op vrijdagnamiddag de kantine open.

Hoe is je roeping er  gekomen?

Zuster Renella deed het kinderheil in Lommel en kwam thuis omdat ons ma vrijwilligerswerk voor Caritas Catholica deed. Zij heeft me overhaald om binnen te gaan in Gent in 1955. Na een jaar werd ik dan gekleed als postulant en daarna geprofest in 1957. Nooit heb ik problemen gehad met de regelgeving voor het kloosterleven. Ik ben steeds mogen opgaan en altijd een braaf meisje geweest, zal ik zelf maar zeggen. Ondertussen ben ik al meer dan 60 jaar kloosterzuster! De tijdsindeling heeft me nooit gestoord. ’s Morgens beginnen met gebed en mis en discipline waren er toen voor iedereen. Het huishouden doen was niet anders dan thuis, dat was ik gewoon. Nu hebben we nog maandelijks een recollectiedag met een sermoen (=gebed voorgegaan door een priester). En in gemeenschap leven is hetzelfde als in een huishouden. Geven en nemen en met een kwinkslag is er veel te vermijden, vind ik.

En in de verpleging heb je altijd gewerkt?

Foto uit haar beginperiode in de operatiezaal.

Ja, via verworven rechten kon je meer bevoegdheden bekomen. Eerst als verpleegkundige in de operatiezaal en daarna als diensthoofd. Sterilisatie moest toen manueel gebeuren dat heb ik op punt gezet en blijven opvolgen. Na mijn pensioen heb ik me nog 5 jaar dienstbaar opgesteld in de apotheek van 8 tot 12.

Sociaal blijf ik actief en dat al 20 jaar. Zo zit ik in de seniorenraad van het ziekenhuis. De oud directeur Luyten van het ziekenhuis zetelt daar ook in. Hij heeft ervoor gezorgd dat het samengaan in 1995 van het ziekenhuis in Neerpelt (zusters van Berlaar) en Lommel en de verhuis naar de nieuwbouw in Pelt in 2005 zo vlot verlopen is. Ook bij het bloemschikken in Kattenbos voel ik me al jaren thuis.

Als slot wat wens je ons toe?

Goed en vriendelijk voor elkaar zijn is onze familiewens altijd geweest. Als mensen tevreden zijn bij het verlaten van het ziekenhuis bij genezing dat doet me nog altijd iets. Herstellen moeten de mensen thuis doen.

“Een gelijkwaardige benadering van elke mens als een uniek persoon en zich vooral richten naar de meest kwetsbare mensen”: deze kenmerken van de spiritualiteit van de Zusters Kindsheid Jesu  wens ik jullie allemaal toe.

Dank je wel voor die warme woorden, zuster Fia!