Praat voor je gaat
De openingszin  “ Het enige zekere in ons leven is dat we allemaal doodgaan” gaf al duidelijk weer dat sterven bij het leven hoort, maar dat we het nog steeds moeilijk hebben om er over te praten. De bedoeling van deze avond was dan ook om dit thema bespreekbaar te maken en om de juiste informatie te krijgen.
In het eerste gedeelte kwam dokter Ivan Rademakers, longspecialist en afdelingshoofd van palliatieve zorgen in het Mariaziekenhuis van Overpelt, aan het woord.
Hij gaf meteen mee dat nadenken over het levenseinde zeker de moeite waard is en iedereen veel ellende kan besparen. Voorafgaande zorgplanning is echt wel mogelijk maar dan moeten we er op tijd over nadenken en de nodige stappen nemen.
D.N.R.-codes werden duidelijk uit de doeken gedaan en betekenen  dat je op voorhand afspraken kunt maken over therapiebeperking. Ook in een  negatieve wilsverklaring kan je duidelijk weergeven welke behandelingen je op bepaalde momenten niet meer wenst. Natuurlijk zorgt men steeds voor de nodige comfortzorgen zodat je als patiënt zeker geen pijn hoeft te lijden.
Al snel kwamen we dan ook bij het onderwerp “ palliatieve zorgen”. Dit zijn de zorgen die men toedient als er geen genezing meer mogelijk is.  Het werd duidelijk gemaakt  dat palliatieve zorgen een heel andere betekenis heeft dan terminale zorgen. Palliatieve zorgen omvat onder andere dat de medicatie( bv morfine ) wordt aangepast zodat de symptomen zoals pijn en angsten onder controle kunnen gehouden worden. Deze zorgen hebben niet de bedoeling om het stervensproces te verkorten, maar het kan wel één van de gevolgen zijn. Pas wanneer de pijn niet meer kan onderdrukt worden kan men overgaan naar palliatieve sedatie. De patiënt wordt dan in een diepe comfortabele slaap gebracht. De beslissing om over te gaan tot deze palliatieve sedatie wordt door de dokter genomen in overleg met de familie.
Euthanasie, zo vertelde Dr Rademakers verder, is dan weer een heel andere manier van levenseinde. Een euthanasieaanvraag moet voldoen aan heel wat voorwaarden : de vraag moet herhaalde malen door de patiënt worden gesteld aan de arts en op momenten van een normaal bewustzijn. De arts is dan verplicht om de patiënt duidelijk in te lichten over zijn huidige toestand, de resterende mogelijkheden en de prognose. De vraag om euthanasie moet handmatig geschreven worden.
In het tweede gedeelte vertelde Jaak Theuws over wat we kunnen doen om de nabestaanden zo weinig mogelijk successierechten te laten betalen. Hier werd het snel duidelijk dat je gezinstoestand hier een belangrijke factor is. Er is een heel groot verschil in wetgeving rond successierechten  tussen gehuwden, alleenstaanden, samenwonenden.. In de meeste gevallen kan je best je middelen al verdelen over je erfgenamen voor dat je sterft. Dit kan bv dan via een handgift of een bankgift. Indien je een handgift doet, drie jaar voor je sterft, dan betalen je erfgenamen helemaal géén successierechten. Een rekening openen op naam van je kinderen, maar er wel zelf volmacht over houden kan er voor zorgen dat je kinderen geen successierechten moeten betalen. Ook de voor- en nadelen van een testament kwamen aan bod.
Ook in dit deel van onze infoavond werd het duidelijk dat we hier tijdig moeten over nadenken en de nodige stappen moeten ondernemen. Tenzij je wenst dat “ vadertje staat” voor de zoveelste keer aan je centen zit.